Letra original / traducida
Romeiro ao lonxe
Romeiro hei de ir lonxe ao San Andres
Con herbiñas de namorar,
Dareille a quen alén mar está
O aloumiño do meu amor
Hei de vestir a camisa de liño
Que ela teceo para min
Con herbiñas de namorar;
Anda o lagarto azul e souril
A acaroar mapoulas bermellas,
Nacidas de fusís,
Co aloumiño do meu amor,
Alleo á guerra e ao seu tambor
Morto ou vivo hei volver á terra
Que ela andou canda min
Con herbiñas de namorar;
Chouta o mascato polo cantil
A vela-lo adro familiar,
Ala lonxe, na fin,
Co aloumiño do meu amor
Cabo do mundo, ó pé dun aguillón
Doeme a guerra ruín
Entre herbiñas de namorar;
Corvo mariño voa xentil
O amilladoiro a levantar
E pan santo a colorir
Co aloumiño do meu amor.
Romeiro hei de ir lonxe ao San Andres
Con herbiñas de namorar,
Dareille a quen alén mar está
O aloumiño do meu amor.
Romero a lo lejos
Romero, he de ir lejos al San Andrés
Con hierbas de enamorar
Se las daré a quien más allá del mar está
La caricia de mi amor
He de vestir la camisa de lino
Que ella tejió para mí
Con hierbas de enamorar
Anda el lagarto azul y risueño
Arrancando amapolas rojas
Nacidas de fusiles
Con la caricia de mi amor
Ajeno a la guerra y a su tambor
Muerto o vivo he de volver a la tierra
Que ella andó conmigo
Con hierbas de enamorar
Brinca el alcatraz por el acantilado
Velando el adro* familiar
Muerto o vivo he de volver a la tierra
Que ella andó conmigo
Con hierbas de enamorar
Brinca el alcatraz por el acantilado
Velando el adro familiar
A lo lejos, en el fin
Con la caricia de mi amor
Fin del mundo, al pie de un aguijón
Me duele la guerra ruin
Entre hierbas de enamorar
Cuervo marino vuela gentil
El amilladoiro** por levantar
Y pan santo por colorear
Con la caricia de mi amor
Romero, he de ir lejos al San Andrés
Con hierbas de enamorar
Le daré a quien más allá del mar está
La caricia de mi amor
*El término «adro» procede del término «atrium» de las casas romanas. En gallego, se refiere al terreno alrededor de las iglesias.
**Término que tampoco tiene traducción en español. Un amilladoiro es un montículo formado por pequeñas piedras amontonadas por peregrinos