Letra original / traducida
Ez da bizitza
Ez da bizitza uneoro
igarotzen dena,
gu baizik bere baitatik ihesi,
gure ezerezean dena daukagula,
unibertsoa ere ba daramagula
ahaztu genuen
egunaren bila
Inongo jainkok ez gintuen aukeratu
eta ez dugu bere errukia
irabazi beharrik izan.
Erlojuaren orratzak gure aspermena
neurtzen zuten amesgaizto bihurtu zirenean
ihesi joan ginen, urrun, hain urrun
non geure burua aurkitu genuen:
han zegoen, herabe eta uzkur,
gure izaera, nortasun-mozorroa jantzita,
ispiluetan multiplikatuz, gure misterio gosea
Ez da bizitza uneoro
igarotzen dena
Ohituren errepikan, izerdia isuri genuen
zerbait berria sortzeko unean,
arima izozten zitzaigun.
Tradizio deitzen genion frakasoari,
hutsaren islan multiplikaturiko mina,
basamortuan bustitzen, ez dakien
langarra zitzaigun jakinduria.
Ikasi behar ez genuena, ahaztu ezinik
ikasi nahi genuena, ba dakigula
deskubritu genuen arte, konturatu ginen arte
Ez da bizitza uneoro
igarotzen dena,
gu baizik bere baitatik ihesi,
gure ezerezean dena daukagula,
unibertsoa ere ba daramagula
ahaztu genuen
egunaren bila
No es la vida
No es la vida lo que a cada instante
se va pasando
sino nosotras huyendo de ella,
olvidando que en nuestra nada lo tenemos todo,
que incluso el universo lo llevamos dentro,
buscando el día
que se nos escapa
Ningún dios nos eligió
y no tuvimos que ganar
su misericordia
Cuando las agujas del reloj que medían
nuestro hastío se convirtieron en pesadilla
huimos, lejos, tan lejos
que llegamos a encontrarnos:
allí estaba, tímida y retraída,
nuestra esencia, disfrazada de identidad,
multiplicándose en los espejos, hambre de misterio
No es la vida lo que a cada instante
se va pasando
En la repetición de costumbres, derramamos sudor
en el momento de crear algo nuevo,
se nos helaba el alma
Fracaso llamábamos a la tradición,
dolor multiplicado en el reflejo de la nada,
sabiduría que era calina empapando el desierto sin saberlo
Lo que no debíamos aprender, sin poder olvidar,
lo que queríamos aprender, descubrimos
que ya lo sabíamos, hasta que lo comprendimos
No es la vida lo que a cada instante
se va pasando,
sino nosotras huyendo de ella,
olvidando que en nuestra nada lo tenemos todo,
que incluso el universo lo llevamos dentro,
buscando el día
que se nos escapa