Letra original / traducida
(Letra basada en el poema de Alberto Lema “Crónica do chan”)
Lausanne (On my mind)
Segue o mar a bater,
segue e ten presa por vencer,
mira esas rochas, non poden máis,
xa son area e non poden máis
Sei falar, miña nai
daquel traballo, daquel verán
pero xa non sei facer o pan,
eu sólo sei comer o pan
El marchouse para Laussanne,
el verame a min marchar
Quen nos aprendeu a perder, papá?
Lembra o seu nome e ese lugar,
que non dixo que hai que perdoar,
non sabía máis
Segue o mar a bater,
segue e ten presa por vencer,
mira esas rochas, non poden máis,
xa son area e non poden máis
Somos netos de aquel
que xa non oe e xa non ve,
foi con vinte anos e gagnou,
contra o seu bando e gagnou
El marchouse para Laussanne,
el verame a min marchar
Quen nos aprendeu a perder, papá?
Lembra o seu nome e ese lugar,
que non dixo que hai que perdoar,
non sabía máis
Lausanne (En mi cabeza)
El mar sigue batiendo,
sigue y tiene prisa por vencer,
mira esas rocas, no pueden más,
ya son arena y no pueden más
Sé hablar, madre mía
de aquel trabajo, de aquel verano
pero ya no sé hacer el pan
yo solo sé comer el pan
Él se fue a Laussanne,
él me verá irme a mí
¿Quién nos enseñó a perder, papá?
Recuerda su nombre y ese lugar,
que no dijo que hay que perdonar,
no sabía más
El mar sigue batiendo,
todavía tiene prisa por vencer,
mira esas rocas, no pueden más,
ya son arena y no pueden más
Somos nietos de aquel
que ya no oye y ya no ve,
tenía veinte años y ganó,
contra su bando y ganó
Él se fue a Laussanne,
él me verá irme a mí
¿Quién nos enseñó a perder, papá?
Recuerda su nombre y ese lugar,
que no dijo que hay que perdonar,
no sabía más